Februari: groen doet je goed

In elk nu ligt een groot geheim verstopt

Een groen themanummer! Zomaar, omdat de winter bijna op een einde loopt, en de krokussen op losbarsten staan.

--—--

Deze maand in Nendo-Zen* tjilpende oversteekplaatsen, een groen ritueel, Europees oerbos en de vanzelfsprekende band met alles dat leeft.

--—--

* Het Japanse woord voor ‘klei’ is 粘土 Nendo, want van Groningers wordt gezegd dat ze uit de klei getrokken zijn. Het zegt dus iets over de grond onder onze voeten en geeft meteen een oorspronkelijke zen-tint. Klei-Zen.

--—--

raadpleeg het archief op bit.ly/nendozen

Foto header: Harry

Charlotte is zenleraar in opleiding. Ze schrijft regelmatig iets over haar zen-opleiding of over de combinatie zen en neurowetenschappen in Nendo-Zen.

Mijn vader had een ritueel. Elke ochtend en elke avond maakte hij een wandeling, even het bos in of naar de rand van de heide. We woonden heel mooi, aan de rand van het Dwingelderveld vlak bij de schaapskooi. Lange tijd hadden we een hond dus het was altijd ‘gewoon de hond uitlaten’, maar nadat onze laatste hond overleed, bleef hij zichzelf uitlaten.

Mijn moeder ging nooit mee, die is niet zo’n wandelaar, maar ik heb het gen van mijn vader gekregen en we liepen vaak samen. ’s Avonds na de afwas, in de winter was het dan al donker, liepen we de straat uit begeleid door de maan en af en toe een uil. In de zomer zagen en roken we kamperfoelie en hoorden we de wielewaal (die zag je nooit!) of een koekoek (bij het koekoeksbosje natuurlijk). In het weekend was ons ritueel wat uitgebreider, dan liepen we een uur of twee, drie. Langs het chocoladepad (waar we een keer een chocoladereep hadden gevonden) via het vossenpaadje (met vossenhol) naar de verwegplek (daar leek het op Frankrijk) of soms langs het knollenpad (waar van die grote werkpaarden naast stonden) naar het Moordenaarsven (die naam was als enige niet zelf bedacht).

We gingen altijd in de ochtend, want dan waren er minder mensen en we kwamen thuis vlak voor de lunch. Mijn vader was geen prater maar tijdens zo’n wandeling praatten we over van alles en nog wat, waarbij het bos en zijn schilderijen altijd aan bod kwamen. Na een wandeling voelde ik me altijd goed.

Mijn vader had een ritueel, maar zo heb ik het nooit genoemd. Misschien noemde ik het een gewoonte, een hobby of een verslaving zelfs. Tot gisteren, toen ik bij de eerste studieklas “rituelen” van de Zen.nl lerarenopleiding was. Ik dacht dat ik precies zou leren hoe ik op de bel moet slaan of wat de details zijn van de theeceremonie. Maar we bespraken eerst wat rituelen zijn en hoe die voor jou voelen. Wat doet buigen met jou, bijvoorbeeld? Hoe voelt de eenheid tijdens een theeceremonie? En, wat is een ritueel eigenlijk? Wat voor rituelen zijn er in je eigen leven?
Een ritueel is iets met aandacht en intentie doen, steeds op dezelfde manier terwijl er tegelijkertijd ook ruimte is voor variatie. Rituelen verbinden en dat deed me denken aan mijn vaders wandelingen. Je zou het een ritueel kunnen noemen. Het verbond ons en ik doe het nog steeds vaak, met aandacht en intentie. Het liefst in mijn eentje ’s avonds, met de babyfoon bij de buren. En na een wandeling voel ik me altijd goed.

Charlotte@zen.nl

Barbara de Vos (1978) mediteert sinds 2014 bij zen.nl. In 1999 ging ze geneeskunde studeren in Groningen. Sinds 2012 werkt ze als huisarts in Beijum, ze woont met man en dochters in de stad. Toen ze 5 jaar oud was overleed haar vader.

Ik zal een jaar of 5 geweest zijn toen ik met mijn vader aan de keukentafel zat te lunchen. We werden opgeschrikt door een luide knal uit de woonkamer. Na een korte inspectie kwam mijn vader terug met de mededeling dat er een eend tegen onze ruit was gevlogen. De eend had dit niet overleefd en wij moesten hem na onze lunch begraven in de tuin. Mijn vader haalde een schep uit de schuur en ik mocht een plekje uitzoeken. Tussen ons mini-vijvertje
en een boom. Want een eend wil bij de vijver en bij een boom is het altijd goed toeven, was mijn redenatie.

Met aandacht en respect klaarden wij het klusje en gingen daarna iets anders doen. De normaalste zaak van de wereld. Of toch niet helemaal. Vanaf dat ik kon lopen had mijn vader mij geleerd dat ik niet zo maar gedachteloos een takje of een blaadje van een struik kon trekken, want planten zijn levende wezens. Als mijn vader in de tuin aan het werk was, zag ik hem vaak eerst over het hoofd. Er was geen vader los van de tuin – hij leek soms net een knokig struikje tussen de planten.

Dat dit blijkbaar niet de standaard opvoeding was merkte ik langzamerhand. Toen ik wat ouder was viel het me op dat als ik na een drukke schooldag rust zocht bij een boom, mensen mij raar aankeken. Praat jij nou tegen een boom?!! Vroeg iemand een keer aan mij en keek erbij alsof dat het meest idiote is wat een mens kan doen. Het antwoord was overigens niet letterlijk ja, maar er was wel degelijk sprake van communicatie. Een beetje zoals wanneer je de kat aait. Met voorstellen om de dode vogel te begraven stopte ik ook na de eerste keer. De reactie was altijd een woud aan opgetrokken wenkbrauwen en een koor van geluiden van afschuw. Dat dode vogels begraven iets was, wat de meeste mensen vies vonden, dat was dan maar zo, soms deed ik het nog stiekem. Maar toen ik in de brugklas een groepje jongens zag voetballen met een dode duif was ik compleet in shock. Het was voor mijn niet heel anders geweest als ze met een dode opa hadden gevoetbald.

Ik krijg nog steeds kortsluiting als mensen doen alsof natuur iets compleet anders is dan de mens of beschaving. En terecht. In den beginne was er alleen natuur. Alles wat er op de Aarde is, is uit natuur voortgekomen. Als je één wilt worden met de natuur kun je in een bos een fijne boom uitzoeken en daar in opgaan, of je kunt in je stadsflatje op je meditatiekussen gaan zitten en één worden met je Boeddha-natuur. Dat is precies hetzelfde.