Januari: Wat neem jij je voor om aan te pakken of los te laten in het nieuwe jaar?

Wat neem jij je voor om aan te pakken
of los te laten in het nieuwe jaar?

...

Is de tijd rond de jaarwisseling niet bij uitstek een goede gelegenheid om even los te koppelen van ons over-commitment in de rest van het jaar?

Hoe velen van ons zijn desgevraagd bereid om eerlijk toe te geven dat we ons tot heel veel nogal verplicht voelen. Van buitenaf? Of doen we dit zelf? Wat moet er werkelijk? En van wie?

--—--

Deze maand in Nendo-Zen* weekendsesshin-aankondiging, zen-ervaringen in de sabbatical, kerstsolonaise met heroogsting.

--—--

* Het Japanse woord voor ‘klei’ is 粘土 Nendo, want van Groningers wordt gezegd dat ze uit de klei getrokken zijn. Het zegt dus iets over de grond onder onze voeten en geeft meteen een oorspronkelijke zen-tint. Klei-Zen.

--—--

raadpleeg het archief op bit.ly/nendozen

illustratie: Charlotte

“The Art of Peace begins with you.
Work on yourself and your appointed task in the Art of Peace.
Everyone has a spirit that can be refined, a body that can be trained in some manner, a suitable path to follow. You are here for no other purpose than to realize your inner divinity and manifest your innate enlightenment.

Foster peace in your own life and then apply the Art to all that you encounter.”

-- Morihei Ueshiba, The Art of Peace, Shambala Publications, gratis te lezen via deze link, die je voert naar het Internet Archive

Verwarming en verlichting

Best aardig, zo’n witte convector in de hoek… maar in het diepst van de winter zet hij onvoldoende zoden aan de warmte-dijk.
Geen nood: de tweede noodkachel is besteld. We verwachten ‘m na de vakantie (zie hieronder bij ‘rooster’).
Weekendsesshin Maanhoeve

Thema: Het Voelen van Flow: 2-4 februari 2024;
Details: zie verderop in deze Nendo-Zen
Rooster

Op 8 januari hervatten de lessen.
Een aandachtsvolle jaarwisseling!
Kopij

Stuur je haiku, (beeld)koan, kopij, idee, tekening of foto
voor 15 januari naar groningen@zen.nl
voor de februari-editie van Nendo-Zen

Juist in de laatste week voor een vakantie lijkt iedereen ineens heel veel van ons te vragen. Of vragen we dat zelf? Het lijkt of allerlei collega’s binnen een week heel veel extra werk over onze schutting werpen
met de aanname dat het gisteren af had moeten zijn.
Welke (oer)bubbel klinkt er in de verte?

Maar in de zomer en rond midwinter kunnen we ons
daar heel even van losmaken.

(het risico ligt op de loer: ook nu weer
iedereen tevreden maken ten koste van onszelf)

De Calvinistische inborst ontmoedigt vaak een gezonde zelfzorg.
Terwijl dit juist nodig is om een ander te kunnen dienen.
Hier sluimert een listig loyaliteitsconflict.

The Guardian geeft tips:

https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2023/dec/13/just-say-no-13-ways-to-get-out-of-everything-from-extra-work-to-christmas-parties

Guus Frumau

--

Misschien is het iets van deze tijd, maar ik ben vast niet de enige die rondloopt met een onbestemd gevoel van onrust. Ik heb vaak duizend ideeën maar kom moeilijk tot actie. En wanneer ik ergens aan begin, maak ik het zelden af. Ik werk al 15 jaar op dezelfde middelbare school. Ik werk expres in deeltijd, maar ondanks dat lukt het me niet altijd goed te doen wat ik graag zou willen: rustig lezen, schrijven, muziek maken of een paar klusjes in huis doen, aandacht hebben voor de kinderen. Zonder me opgejaagd te voelen.

Van september tot januari heb ik vier maanden onbetaald verlof opgenomen. Een soort sabbatical dus, om dingen te doen waar ik anders niet aan toe kwam, me te heroriënteren en om iets te doen aan dat onbestemde gevoel van onrust. Tegen deze achtergrond ben ik afgelopen september begonnen met de introductiecursus bij Zen.nl Groningen. Ik had hier-en-daar wel eens een meditatie-workshop gevolgd, had dat wel interessant gevonden, maar had geen behoefte om in een ‘al te zweverige scene’ te belanden. Zenmeditatie leek mij ‘the real thing’: geen gedoe, maar gewoon trainen in aandacht. Precies wat ik zocht.

Half september ging de maandagavondgroep van start. Samen leerden we de basis: de juiste houding vinden, tellen bij het ademhalen en steeds als je gedachten afdwalen… terugkeren naar het tellen. Dat was al best een uitdaging. Mijn gedachten gingen soms zo hard dat ik niet eens tot tien kon tellen. Iedereen in de groep had eigen worstelingen. Sommigen hadden moeite met de fysieke houding, anderen vonden het buigen wat ongemakkelijk. Maar dat was allemaal oké. Iedereen was meteen heel openhartig, we leerden elkaar vlug kennen en we stimuleerden elkaar vooral door dóor te zetten.

Ik nam me voor om meteen thuis iedere dag te beginnen met tien minuten mediteren en ’s avonds ook weer af te sluiten met tien minuten meditatie (later werd dit twintig minuten.) Om mezelf te stimuleren een routine op te bouwen, bestelde ik een officieel meditatiekussen. Maar het bleef vaak lastig om mij echt tot meditatie te zetten. Ik voelde vaak een drempel, zeker wanneer mijn kinderen thuis waren. Toch was ik altijd blij als het wel lukte. Ik merkte dat ik daarna rustiger en meer gefocust was.

Het was leuk om te zien dat de anderen in de groep ook heel serieus aan de slag gingen. Soms had ik het gevoel dat ik achterliep. Anderen bestelden de boeken van Rients Ritskes en sommigen werkten met het online werkboek. Zover kwam ik niet. De dagelijkse routine was me al uitdagend genoeg.

Tijdens de meditaties spookten er vaak veel gedachten door mijn hoofd. Plannen, deadlines en gedoe. Ik dacht dat ik iets verkeerd deed. Ik MOEST mijn hoofd leegmaken en tot rust komen. Want dat is de bedoeling van mediteren. Iets ging niet helemaal lekker. Maar verkeerd mediteren bestaat niet, legde de docent uit. Die gedachten horen er bij. Rients Ritskes noemt dit ‘bubbels’ - ik moet nog steeds wennen aan dat woord - maar gedachten, onrust, gedoe in je hoofd dus. Dat is er. Ik leerde dat de grootste misvatting is dat je tijdens meditatie geen gedachten zou mogen hebben. Die ‘bubbels’ zijn er. Je kunt er naar kijken en soms duurt het gewoon een tijdje tot ze verwerkt zijn. Op zich geen nieuw idee, maar voor mij was het wel nieuw om hier gestructureerd de tijd voor te nemen. En dat hielp.

Door van een afstand naar mijn onrust te kijken ging ik zien dat ik mij enorm aan het opjutten was. De sabbatical leek een unieke kans om dingen te doen waar ik anders niet aan toe kwam. Iedere minuut telde. Maar deze houding werkte niet. Ik ging echt niet gelukkiger en rustiger worden als ik veel zelfopgelegde deadlines zou halen. Het idee is niet: gehaast door het leven rennen. Nog even dit, nog even dat, deadline, mijlpaal enz. en dan ook nog even snel mediteren tussendoor om vervolgens nog meer ‘targets af te tikken’. Ik overdrijf een beetje maar ik moest echt weer terug naar de basis. Geluk en rust is alleen in jezelf te vinden. Niet daarbuiten ergens. En Zenmeditaite is trainen in aandacht. En dat helpt. Wie weet wat het oplevert.

Tijdens de lessen word ik daar iedere keer weer aan herinnerd. We buigen, halen de thee voor de theeceremonie, zetten de theeglazen in een mooie golfbeweging met gelijke kracht op de grond. Ik had nooit wat met rituelen maar ik begon een klein beetje te snappen dat het geen onzin is. Het is trainen in aandacht en het was mooi om te zien hoe de anderen in de groep eerst nog wat onwennig, maar toch steeds mooier de handelingen uitvoeren. Niet met schaamte, niet overdreven, maar gewoon rustig en mooi.

Voor mij is deze sabbatical al geslaagd als het mij lukt om te ontspannen, de onrust en pijn onder ogen te zien en de dingen met aandacht te doen. Dat is eigenlijk al ontzettend veel. En zeker niet makkelijk maar tijdens de lessen word ik er iedere week weer aan herinnerd dat meditatie hierbij helpt.

Maarten Bronts mediteert sinds 2019 bij zen.nl, ook is hij een beoefenaar van het Shaolin-kungfu. Zijn poëtische pen klinkt maandelijks in avondnova.nl

Een slordige tien jaar geleden zat ik vreselijk bij de pakken neer. Dit waren duistere jaren van uitzichtloze depressie met ongezonde, destructieve randen.
In het bestek van slechts enkele maanden kreeg ik zó veel tegenslag voor de kiezen, dat alle achterstallige trauma zich ineens ging opdringen: mijn eerste grote liefde verliet me, mijn beste vriend overleed en ik werd ontslagen. Hoewel zoiets voor de meeste mensen al heel veel van het goede is, was mijn conditie toen niet opgewassen om hiertegen overeind te blijven.

Geen beter moment om alle beerputten flink leeg te scheppen, zou je denken. Een therapeut beval me toen aan om tweemaal per jaar een terugblik te doen en een opsomming te maken. Wat ging er wél goed? Wat heb je wél behaald?

Ik doe het nog steeds.
Want al schijnen de bakens zó ver weg, al lijkt het leven soms een dwaaltocht, als ik in dergelijke momenten met grote twijfel kan terugblikken op geslaagde projecten, warme juist-ontstane contacten, verlegde grenzen, kortom verrijkingen in het leven die ik zelf teweegbreng…
Dan kan ik daar vaak veel nieuwe krachten uit putten.

–

Tip! Pleeg bijvoorbeeld rond deze jaarwisseling ook een heroogsting: ga een half uur (of langer) in stilte zitten met pen en papier en maak een opsomming van het afgelopen (half)jaar. De hoogte- en/of dieptepunten. Je beste momenten. Je grootste overwinningen.
Eigenlijk maakt het niet uit welke elementen je weergeeft.

Je zult vast versteld staan.
Herlees dit zodra je in de komende periode even wegzinkt in twijfels en beren-op-de-weg.
Dan zal je opnieuw versteld staan.
En nieuwe krachten voelen.

maarten@studiobronts.com