Augustus: het sluiten van de luikjes

Plantsoenzitten

Tijdens de zomerstop gaan we af en toe samen mediteren in het Noorderplantsoen: houd de Zen.nl Groningen Mededelingen Whatsapp groupchat in de gaten
Proeflessen

Ken je iemand die een beetje zen kan gebruiken?
Tip ‘m voor een gratis proefles.
Opgeven via https://www.zen.nl/groningen/gratis-proefles.html
Start nieuwe seizoen

De gevorderdengroepen hervatten op 2 september.
(En ieder ontvangt gratis Arthurs nieuwe boek Verwacht geen applaus)
Kopij

Stuur je #sixwordstory, haiku, (beeld)koan, kopij, idee, tekening of foto voor de 15e van de maand naar groningen@zen.nl voor de volgende editie van Nendo-Zen.

Charlotte is zenleraar in opleiding. Ze schrijft regelmatig in Nendo-Zen over haar zen-opleiding of over de combinatie zen en neurowetenschappen.

Een week mediteren (sesshin) is best confronterend, zo begon ik vorige maand mijn verhaal. Ik vertelde dat ik voorafgaand aan die week al een bubbel in beeld kreeg: ik moest van mezelf meedoen met de intensief-optie. Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan en daar heb ik de hele week bewust van genoten: het was heerlijk om pas om 5.00 uur op te staan!

Nu de sesshin achter de rug is, probeer ik mijn belangrijkste leerpunt te formuleren. Een paar dingen die ik opschreef tijdens de week waren:

· Dat het zo waardevol is hier te zijn

· Dat ik steeds leer

· Dat ik veel opmerk (horen, zien, voelen)

· Dat elk perspectief iets toevoegt

· Noem je ongeluk je geluk

· Dat ik van zingen houd

· Dat ik veel liefde heb/voel

· Dat het leuk is ieders naam te kennen

· Dat het goed voelt om je in te leven in de ander

Deze dingen zijn allemaal behoorlijk positief, maar er was ook een leerpunt dat wat pijnlijk was. De corvee-taak die we kregen (in een sesshin heet dat samu) bracht dat in beeld. Ik was verantwoordelijk voor het organiseren van het persoonlijk onderhoud: dokusan-wacht. Dokusan is de één-op-één-sessie (van 3 minuten) die iedere deelnemer krijgt met de zenmeester. Dokusan-wacht doe je met z’n tweeën. Eén staat en introduceert elke deelnemer aan de zenmeester (deur openhouden, naam noemen). De ander zit te mediteren in de wachtruimte waar vier mensen wachten tot ze aan de beurt zijn, deze persoon houdt de tijd bij en geeft ook aan wanneer er op de bel geslagen mag worden. Best een klus om alles soepel en zonder vertraging te laten verlopen.

Wat me opviel was dat ik vaak dacht dat de andere deelnemers iets van mij vonden tijdens dokusan. Dat ik het niet goed deed, of dat ik het juist wél goed deed. Ik had steeds het gevoel dat er op me gelet werd of dat mensen naar me keken. Ik noemde het ‘middelpunt’-gedrag of een meer gangbare term is natuurlijk: egocentrisch zijn. Denken dat het om mij draait. Ik vond (en vind) het geen prettige gedachte en vooral nogal gênant. Toen ik het eenmaal tijdens dokusan opmerkte, zag ik het ook op andere momenten van de dag. Ben ik egocentrisch? Het was lastig om van deze gedachte af te komen, maar een opmerking die me was bijgebleven uit een zen-les over mildheid hielp hierbij. Opmerken, opmerken, opmerken – en het erbij laten. En na het vaak genoeg gezien te hebben van mezelf, kon ik het ook weer loslaten – het niet meer zo erg vinden.

Daarbij, het leuke van een sesshin is dat je, naarmate de week vordert, steeds meer één wordt met de groep. Omdat je alles samen doet en steeds beter op elkaar afgestemd raakt, is je eigen ego minder belangrijk. Op de laatste avond dokusan bleef ik dan ook gewoon zo stil mogelijk staan en hield de deur voor iedereen open, zonder meer op mezelf te letten. Het viel me op dat dit heel goed voelt en me geen energie kost. Een leerpunt op de laatste dag was dan ook: jezelf niet zo serieus nemen én je best doen.

Kijktip: "This is water" van de schrijver David Foster Wallace

Charlotte@zen.nl