Mei: wat is de juiste vraag?

Signaleer hoe de adem beweegt:
 van neuspunt naar navel,
 en terug…
  
signaleer hoe de aandacht beweegt

--—--

Deze maand in Nendo-Zen* nu-zijn, niets-doen, Shaolin, Huang Po en meer bomen planten.

--—--

* Het Japanse woord voor ‘klei’ is 粘土 Nendo, want van Groningers wordt gezegd dat ze uit de klei getrokken zijn. Het zegt dus iets over de grond onder onze voeten en geeft meteen een oorspronkelijke zen-tint. Klei-Zen.

--—--

raadpleeg het archief op bit.ly/nendozen
(aldaar ook inschrijven)

Wijsheid is de ervaring van onze diepste natuur.
En hoe dat praktisch te maken.
Het is de open, aandachtige en voelende houding
die ons bewust laat zijn.
Je kunt je voorstellen dat dit heel anders is dan een houding van constante afleiding, onderdrukken en afsluiten.
Het is juist dit leren van het nu-zijn dat onze ervaring verdiept.
Het is de voedingsbodem voor verlicht handelen.

- Arno Dokan Groote

In de herfst/winterperiode zijn veel esdoornzaadjes gevallen (en ontloken) in het grind van onze zendo-tuin.

Heeft onze planeet meer of minder bomen nodig?
Juist.

Daarom verspreiden we de zaailingen uit de tuin onder onze gemeenschap. Een soort omgekeerde inzamelactie.
Dus neem vooral een spruitje mee - en plant er graag een boom mee in je buurt of tuin.

Want dat is nodig voor de toekomst.

Je kunt ook bakjes (of afgeknipte melkpakken) gevuld met potgrond meebrengen en er zelf enkele spruiten insteken — en mee terugnemen, of achterlaten voor een ander. Die mogen in de komende weken in de vensterbank (tussen schuifdeuren en tuindeur).

(zie ook https://meerbomenplanten.nl/ )

Charlotte is zenleraar in opleiding. Ze schrijft regelmatig in Nendo-Zen over haar zen-opleiding of over de combinatie zen en neurowetenschappen.

Ik lig op de bank en doe niks. Echt niks. Mijn telefoon ligt in de keuken, de tv staat uit, geen boek, geen muziek. Maar ik slaap ook niet. Ik kijk naar buiten naar de ligusterhaag die mijn voortuin van die van de buren scheidt. De wind scheert over de lichtgroene blaadjes, vers uitgekomen, en het doet me denken aan een zwerm spreeuwen of een school vissen. Ik ga op in het waarnemen ervan. Het is een prettige ervaring.

Helemaal niks nuttigs doen (minstens een half uur) doe ik eigenlijk nooit. Het gaat me best goed af, vind ik zelf. De enige reden dat ik me er nu wel toe kan zetten is dat ik koorts heb en me net heb ziekgemeld. Het was na een paar weken van te veel werk en te veel andere afspraken. Dat ik ziek ben geworden verbaast me dan ook niet. Ik voel me beroerd, maar tegelijkertijd prima - want er hoeft nu niks.

Mijn doel voor de rest van dit jaar is om vaker helemaal niks te doen. Het mezelf óók te gunnen als ik geen koorts heb. Sterker nog, ik kreeg het mee als opdracht van mijn (Zen) coach tijdens ons afgelopen gesprek: elke week een half uur op de bank – met niks. Ik hoop dat het me helpt om wat ruimte te maken. Ruimte om te landen van een drukke baan en veel (gevoel van) verantwoordelijkheid thuis. Want als ik niet land dan blijf ik doorvliegen en ‘aan staan’.

Tijdens het mediteren valt het me op dat ‘aan staan’ zich soms laat zien door steeds dezelfde oppervlakkige bubbels die langskomen. Vaak is het iets onbenulligs op m’n werk wat ik niet los kan laten. Een ding op mijn to-do-lijst dat zich niet makkelijk laat oplossen en dat laat ik dan graag in allerlei scenario’s langskomen (wat als ik zus.. wat als ik zo…). Het lijkt een beetje op een oorwurm. Wanneer ik dit ervaar, doet het me denken aan de boeddhistische opvatting dat ‘denken’ ook een zintuig is. Want zo voelt het dan ook, in m’n hoofd. Het voelt een beetje als het waarnemen van die blaadjes in de ligusterhaag, waar de wind mee speelt. Het lijkt bijna alsof ik gedwongen wordt (door mijn ‘actieve toestand’, door het aan staan) om deze gedachten waar te nemen. Maar hoe fijn zou het zijn als ik (in m’n hoofd) de gordijnen dicht kon doen en het eindelijk wat rustiger zou worden?

Het helpt me als ik iets actiever m’n best doe, tijdens het mediteren, om de oefening te volgen. De oefening van het tellen van de ademhaling en opkomende gedachten rustig aan de kant te schuiven. Iets bewuster deze oefening doen, alsof ik zelf weer de introductiecursus volg, helpt me om in dit moment te komen. En dan, opeens, valt de wind weg en zijn de blaadjes stil.

Charlotte@zen.nl

Maarten Bronts drinkt thee, beoefent zen en kungfu. In 2018 ondernam hij een studiereis naar de Shaolin-Tempel in China. Elke maand publiceert hij in Avondnova.nl.

Halverwege de top was het uitzicht al adembenemend. Ik nam een paar minuten om in de verte te kijken en stapte toen weer stevig door. Hier kwam ik nu niet voor. Het was een steile klim omhoog. Voor een Nederlander die gewend is aan vlakke loopgrond was dit al een flinke oefening. Gelukkig was mijn conditie van gewapend beton en kon ik redelijk moeiteloos de traptreden op (zonder de aangelegde paden was dit een meerdaagse alpinistische beproeving geweest).

Op deze vroege zondagochtend, toen er nog weinig toeristen op de been waren, ging ik op een solo sub-bedevaart. Ik beklom de Wuru-bergtop, een tocht van twee uur. Mijn missie was helder en gericht: ik wilde naar de grot van Bodhidharma. Volgens de legende zou hij er negen jaar gemediteerd hebben.

Met twee Nederlandse kungfu-vrienden was ik deze weken in China om de dagelijkse training te volgen onder leiding van Yan Fang en Yan Bi, de monniken die de leiding hadden over de International Disciples.
Samen met collega-studenten uit o.a. India, Servië, USA en Duitsland logeerden we in een soort herbergje in het dorpje Wangzhighou, op een kwartier lopen van de Tempel.

Rond het jaar 500 stichtte Bodhidharma hier zijn klooster. Midden in het Song-gebergte, in het woud van Shao-Lin, aan de voet van de Wuru-bergtop. Algemeen aanvaard wordt dat dit de geboortegrond moet zijn van zowel kungfu als zen. Eens wil men toch de bron aanraken, dacht ik bij mezelf.

Onderweg naar boven kwam ik langs het Chuzu Buddhist Convent, en helemaal op de top staat een immens standbeeld dat vanuit de wijde omtrek goed zichtbaar is. En daar was toen ineens… de ingang van de mythische grot.
Ik begroette de denkbeeldige demonische poortwachters en knielde op een geel kussentje.
De gunstige omstandigheden stelden mij ertoe in staat om ongeveer twee minuten helemaal alleen in de grot te zitten. Helaas ontving ik geen goddelijke bliksemschichten of instant verlichting. De terugweg naar beneden verliep ook niet buitengewoon zwevenderwijs. De nachten erop droomde ik niet van Guan Yin die me bezocht en me inzegende met glitters en confetti.

Het was ook gewoon een grot in een berg. Maar wel die ene, die een symbool is geworden. Die ene van ons.

Volgende editie: de ochtend-sutra’s en Boeddha’s verjaardag

- Maarten Bronts

"Wanneer je vermijdt dat het begripsmatige denken de overhand krijgt, zul je de Boeddha verwezenlijken die altijd al heeft bestaan in je eigen geest.

Denk aan het zonlicht: misschien denk je dat het vlakbij is, maar al ga je er achteraan, je zult het nooit kunnen grijpen met je handen.
Je kunt ook zeggen dat het ver weg is, maar kijk, het bevindt zich voor je ogen.
Jaag het na, en het zal je ontsnappen.
Ontvlucht het, en het volgt je op de voet.
Je kunt het niet bezitten, je komt er nooit van af."

(Huang Po leefde in de 9e eeuw en was de leraar van Rinzai - de grondlegger van de traditie waaruit ook Zen.nl is voortgekomen)

--

zie ook https://www.zen.nl/zenactueel/zenactueel-blog-2021/de-geheimzinnige-vreugde-van-zenmeester-huang-po